نه کسی تلفن کرده است و خبر محیر الوقوعی داده، نه گلدانی چیزی از طبقه دهم پرتاب شده است و درست پشت سر من به زمین خورده، نه نامه بی نام و نشانی به من رسیده و نه خواب خوبی دیده ام که بخوام تعریف کنم و زمین و زمان را به هم بدوزم که فلان. نه. هیچ اتفاقی نیفتاده فقط من متحول شدم. متحول که نه شاید بشه گفت کمی برگشته ام به حال قبلی خودم. همان علی پر شر و شور. دلیلش را هم نمی دانم. شاید به خاطر سفر باشد. این سفر عجب چیز توصیف نکردنی است. منظورم سفر اخیرم نیست. به طور کلی سفر را می گویم. انگار هر بار که در اتوبوس می نشینم و ماشین و درخت و خانه و بیابان و دشت را می بینم که از کنارم می گذرند تازه اندکی از مفهوم زمان را درک می کنم. انگار دقیقا روی زمان نشسته ام و همراه او حرکت می کنم. انگار درخت و دشت و بیابان و خانه و آبادی هر چه که از کنارم می گذرد همان حوادث و رخدادهای زندگی هستند. و چه تلخ و چه شیرین می گذرند. می گذرند و تصویرشان می ماند. همین. و جدا از این ها مجالی که برای فکر کردن در سفر در کنار پنجره اتوبوس و به خصوص در شب و تاریکی و کورسوی روشنی از ستارگان است را با چیزی عوض نمی کنم. سفر عجب چیز اغواگری است. به قول سهراب عزیز:

عبور باید کرد.

صدای باد می آید، عبور باید کرد

و من مسافرم، ای بادهای همواره!

مرا به وسعت تشکیل برگها ببرید.

مرا به کودکی شور آب ها برسانید.

و کفش های مرا تا تکامل تن انگور

پر از تحرک زیبایی خضوع کنید.

دقیقه های مرا تا کبوتران مکرر

در آسمان سپیده غریزه اوج دهید.

و اتفاق وجود مرا کنار درخت

بدل کنید به یک ارتباط گمشده پاک،

و در تنفس تنهایی

دریچه های شعور مرا بهم بزنید.

روان کنیدم دنبال بادبادک آن روز

مرا به خلوت ابعاد زندگی ببرید.

حضور ((هیچ)) ملایم را به من نشان بدهید.